Αδέσποτα ζώα και δεσποζόμενοι άνθρωποι

Παύλος Μεθενίτης

Εάν καταλάβουμε καλύτερα την ονομασία τους ως αδέσποτα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη δυναμική, αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ ασφάλειας και ελευθερίας, μεταξύ πολιτισμού και αγριότητας. Σήμερα,Κυριακή 4 Απριλίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων, η οποία καθιερώθηκε το 2010 με πρωτοβουλία των ολλανδικών φιλοζωικών οργανώσεων, ώστε να «αναγκαστεί» η παγκόσμια κοινότητα να αντικρίσει ένα πολύ μεγάλο νούμερο: αυτή τη στιγμή υπολογίζονται σε 600 εκατομμύρια τα αδέσποτα που ζουν στις πόλεις. Μπορούμε να κάνουμε κάποια πράγματα γι’ αυτά: εκτός από το να τους βάζουμε τροφή και νερό, μπορούμε να σταματήσουμε να αγοράζουμε ζώα συντροφιάς από πετ σοπ και να υιοθετήσουμε ένα αδεσποτάκι, μπορούμε να στειρώσουμε τα ζώα μας και να ενισχύσουμε, ηθικά και υλικά, τις φιλοζωικές οργανώσεις. Μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα για να μειώσουμε την πείνα, την εγκατάλειψη, τη δυστυχία των ζώων που ζουν εξόριστα, θα έλεγε κανείς, στις πόλεις μας – πολλά περνούν από το χέρι μας ώστε να σταματήσει αυτό το όνειδος των σκοτωμένων ζώων στους δρόμους, σαν να είναι τα μόνα αθώα θύματα ενός ακήρυκτου πολέμου. Επίσης, μπορούμε να μάθουμε πέντε πράγματα περισσότερα για το όνομά τους, γιατί τα λέμε «αδέσποτα». Ισως εάν καταλάβουμε καλύτερα την ονομασία τους, να κατανοήσουμε τη δυναμική, αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ ασφάλειας και ελευθερίας, μεταξύ πολιτισμού και αγριότητας, κάτι που δεν ισχύει ασφαλώς μόνο για τα τετράποδα ζώα που ανέχονται το λουρί και το κολάρο για να σιγουρέψουν το φαγητό, τη στέγη και τη φροντίδα τους, αλλά και για τα δίποδα έλλογα ζώα, που προτιμούν να δεσπόζονται, να έχουν κύριο, για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους, φυσικά εκχωρώντας στον κυρίαρχό τους ένα μεγάλο μέρος της ελευθερίας τους. Το αδέσποτο είναι εκείνο τα κατοικίδιο ζώο που δεν έχει αφεντικό. «Σκύλοι εκεί τώρα αδέσποτοι μόνον βαβίζουν», έλεγε ο Ανδρέας Κάλβος. Είναι επίσης, όπως λέει το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, και εκείνο το άγριο ζώο που ενώ είχε συλληφθεί, ανέκτησε την ελευθερία του, χωρίς να το αναζητήσει ο κύριός του. Αδέσποτο επίσης λέμε το κινητό πράγμα στο οποίο κανείς δεν έχει κυριότητα, είτε εξαρχής, είτε γιατί ο κύριός του το εγκατέλειψε, όπως μια εφημερίδα αφημένη σε ένα παγκάκι, καθώς και το ακίνητο του οποίου ο κύριος παραιτήθηκε από την κυριότητά του. Αδέσποτες, με την αρνητική έννοια των ανεπιβεβαίωτων, των μη διασταυρωμένων, ορίζουμε, για παράδειγμα, τις αγνώστου προελεύσεως πληροφορίες – «αδέσποτη φήμη» λέμε, εννοοώντας τον αβάσιμο, τον αστήρικτο λόγο. Αδέσποτες είναι και οι βολές, οι πυροβολισμοί, που δεν έχουν σαφή προέλευση ή που δεν έχουν για στόχο αυτόν που έπληξαν, όπως ο Καραϊσκάκης που υποτίθεται πως πληγώθηκε θανάσιμα από αδέσποτο βόλι. Και, τέλος, αδέσποτος είναι εκείνος ο στίχος που βρίσκεται μόνος του, ανεξάρτητος από τυχόν προηγούμενους ή επόμενους, λέει το Λεξικό. Μια ωραία χρήση της λέξης αδέσποτος, με την έννοια του ανεξάρτητου, του ελεύθερου, έρχεται από τον Κώστα Καρυωτάκη στο ποίημά του «Δικαίωσις»: «Τότε λοιπόν αδέσποτο θ’ αφήσω / να βουίζει το Τραγούδι απάνωθέ μου. / Τα χάχανα του κόσμου, και του ανέμου / το σφύριγμα, θα του κρατούν τον ίσο». Και βέβαια, με την ίδια έννοια, αλλά για ανθρώπινο πρόσωπο, αξέχαστο θα μείνει το τραγούδι «Τρελή κι αδέσποτη», όπως το ερμήνευσε ο Νίκος Παπάζογλου, από τον δίσκο «Η εκδίκηση της γυφτιάς» των Ξυδάκη/Ρασούλη. (Τρελή κι αδέσποτη / παρόλη την αγάπη / έτσι σε θέλω κι έτσι είσαι αληθινά / έλα σαν όνειρο στο άδειο μου κρεβάτι / έλα εδώ κάτω στη θλιμμένη μου καρδιά)... Η λέξη αδέσποτος παράγεται από το στερητικό α και το δεσπότης που είναι ο κύριος, ο ιδιοκτήτης. Ο δεσπότης τώρα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα λέξη, με ευρύ νοηματικό φάσμα. Από τον δεσπότη κατάγονται λέξεις όπως η Δέσποινα, η δεσποινίδα, η δεσποσύνη, το δεσποτάτο, η δεσποτεία (η απολυταρχία, ο δεσποτισμός) και βέβαια το ρήμα δεσπόζω, δηλαδή «κυριαρχώ, έχω απόλυτη εξουσία, κατέχω την υψηλότερη θέση, ηγούμαι, βρίσκομαι ψηλότερα ή επιβάλλομαι με τον όγκο μου»... Το λεξικό λέει πως ο δεσπότης είναι σύνθετη λέξη: «δεμ-σ-πότης». Το πρώτο συνθετικό (δεμ-σ) ταυτίζεται με το σανσκριτικό dampati που σημαίνει «οικοδεσπότης», ενώ το «πότης» συνδέεται με το ινδοευρωπαϊκό poti-s, που είναι ο «σύζυγος, ο κύριος του σπιτιού». Από την ίδια ρίζα προέρχονται και το λατινικό potis, και οι γαλλικοί και αγγλικοί όροι για την ισχύ pouvoir και power αντίστοιχα. Ο δεσπότης είναι ο επίσκοπος και ο ίδιος ο Θεός, αλλά και ο δυνάστης, ο άρχοντας, ο αυθέντης, ο εξουσιαστής, ο κυρίαρχος, το αφεντικό. Στην καθομιλουμένη λέμε τον δεσπότη και «δέσποτα», ενώ εάν σαστίζουμε, τα χάνουμε, ή παθαίνουμε κάτι και υποφέρουμε, αναφωνούμε: «Είπα τον δεσπότη Παναγιώτη»! Τον δεσπότη Παναγιώτη, για να το μαζεύουμε κάπως το ζήτημα, λένε κάθε μέρα τα αδέσποτα που υποφέρουν. Ναι μεν δεν έχουν αφεντικό, αλλά επειδή τα περισσότερα από αυτά υπήρξαν δεσποζόμενα, έχοντας απολέσει την ικανότητα να επιβιώνουν μόνα τους, η ελευθερία τούς πέφτει βαριά και χρειάζονται, αν όχι την πεφωτισμένη δεσποτεία μας (την ηπιότερη άσκηση της μοναρχικής εξουσίας), τουλάχιστον την υποστήριξη και την αρωγή μας. Λίγα είναι τα αδεσποτάκια που καταφέρνουν να τα βγάλουν πέρα εντελώς μόνα τους στις άξενες πόλεις μας. Και ακόμα λιγότερα είναι αυτά που αποκτούν αναγνωρισιμότητα, που έχουν κάνει ένα όνομα στην πιάτσα... Κλασικά παραδείγματα είναι βέβαια οι πασίγνωστοι Κανέλος και Λουκάνικος, οι «επαναστάτες» αδέσποτοι σκύλοι που προστάτευαν τους διαδηλωτές της Αθήνας, γαβγίζοντας τους αντιπροσώπους της εξουσίας, αστυνομικούς και βουλευτές! Πραγματικά αδέσποτα, ελεύθερα, χωρίς κύριο ή ιδιοκτήτη ζώα που άφησαν εποχή. Ομως, ο σκύλος που έγινε κινηματογραφικός αστέρας είναι ασφαλώς ο Τζακ (φωτ.), ένας βετεράνος αδέσποτος, που πέρασε διά πυρός και σιδήρου πριν φτάσει να πρωταγωνιστήσει στην ταινία του σκηνοθέτη Δημήτρη Σοφιανόπουλου, με τον ευφάνταστο τίτλο «Θανάσης – a greek Dogumentary». Ο Τζακ λοιπόν υποδύεται τον Θανάση, έναν αδέσποτο σκύλο, που όπως κι οι υπόλοιποι Ελληνες υποφέρει από την κρίση. Οπως γράφει ο ίδιος ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος για τον πρωταγωνιστή: «Ο Θανάσης είναι ένας αδέσποτος σκύλος που, αφού έζησε κάποια χρόνια στο κέντρο της Αθήνας, είχε την τύχη να υιοθετηθεί από μια πλούσια οικογένεια και να μετακομίσει στην Εκάλη. Εκεί απέκτησε συμπεριφορά νεόπλουτου. Ακριβώς όπως πολλοί άλλοι Ελληνες. Ομως ήρθε η κρίση, τα αφεντικά τα έχασαν όλα, και ο Θανάσης βρέθηκε πάλι στον δρόμο. Τώρα πρέπει να συνεχίσει τη ζωή του φτωχός και αδέσποτος. Ακριβώς όπως πολλοί άλλοι Ελληνες»...

Τροφές που καίνε το λίπος

Υπάρχουν τροφές που μας βοηθούν να κάψουμε το λίπος; Ποιες τροφές μας κρατούν χορτάτους και συνεισφέρουν στην απώλεια βάρους; Μια σαλάτα με τομάτα και αγγούρι Οι τομάτες σας δίνουν λίγες θερμίδες – αλλά σας κάνουν να αισθάνεστε χορτάτοι. Είναι πλούσιες σε φυτικές ίνες και διευκολύνουν την πέψη αλλά και τη γενικότερη λειτουργία του πεπτικού συστήματος. Περιέχουν λυκοπένιο (όσο πιο κόκκινη και ώριμη είναι η τομάτα, τόσο περισσότερο), ένα από τα πιο ισχυρά αντιοξειδωτικά το οποίο έχει και αντικαρκινικές ιδιότητες. Μπορείτε να καταναλώσετε τομάτες ωμές, σε σαλάτα ή μαγειρεμένες, σε σάλτσες και ως χυμό. Οι ιδιότητές τους παραμένουν αναλλοίωτες! Τα αγγούρια, από την άλλη, αν και περιέχουν χαμηλές ποσότητες βιταμινών και δεν είναι τόσο πλούσια όσο οι τομάτες σε φυτικές ίνες, σας κάνουν επίσης να αισθάνεστε χορτάτοι. Σας κρατούν ενυδατωμένους, βοηθούν στον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης, βοηθούν στην καλή λειτουργία του εντέρου και στο κάψιμο του λίπους, λόγω της περιεκτικότητάς τους σε νερό. Για ένα ελαφρύ και υγιεινό σνακ, προτιμήστε το αγγούρι αντί για κράκερ ή επεξεργασμένα τρόφιμα. Μια σαλάτα με τομάτες και αγγούρια, λίγο ελαιόλαδο και ρίγανη είναι μια πολύ καλή λύση για ένα καλοκαιρινό γεύμα για όσους και όσες επιθυμούν να χάσουν βάρος Μια ελληνική προσέγγιση Το γιαούρτι μας βοηθά να χάσουμε βάρος. Το κλασσικό ελληνικό γιαούρτι περιέχει λιγότερη ζάχαρη από τα άλλα και μας δίνει τις αναγκαίες πρωτεΐνες, προβιοτικά (ωφέλιμα για τον οργανισμό βακτήρια του πεπτικού συστήματος) και ασβέστιο. Τροφές που καίνε το λίποςΜπορείτε να προτιμήσετε το γιαούρτι αντί για την κρέμα γάλακτος στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική, ενώ επίσης μπορείτε να το αντικαταστήσετε με το γάλα. Για το πρωινό σας μπορείτε να καταναλώσετε γιαούρτι με φρούτα όπως τα σύκα, τα σμέουρα ή τα μύρτιλλα, ή απλώς με λίγο μέλι και βρώμη. Το ελαιόλαδο είναι επίσης γνωστό για τις ιδιότητές του. Προτιμήστε το αγνό παρθένο ελαιόλαδο και καταναλώστε το ωμό (σε μικρές, όμως, ποσότητες). Αντικαταστήστε άλλα έλαια και λίπη που χρησιμοποιείτε στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική με το ελαιόλαδο και αποφύγετε τα ντρέσινγκ και τις φορτωμένες με θερμίδες σάλτσες· λίγο λαδάκι αρκεί. Σπαράγγια και σπανάκι Τα σπαράγγια είναι αγαπημένη πρόταση των διατροφολόγων και των διαιτολόγων για την απώλεια βάρους. Είναι υπερτροφή, πράγμα που σημαίνει πως περιέχουν υψηλές ποσότητες βιταμινών και ιχνοστοιχείων, ενώ βοηθούν στην καλή λειτουργία του πεπτικού συστήματος, μιας και σας βοηθούν να αποτοξινωθείτε και παράλληλα να διατηρήσετε τα καλά βακτήρια στον οργανισμό σας. Τα σπαράγγια μαγειρεύονται εύκολα, έχουν ευχάριστη γεύση και μπορείτε να τους προσθέσετε αρωματικά βότανα και μπαχαρικά. Το σπανάκι, τώρα, εκτός από τη δύναμη που σας δίνει (θυμηθείτε τον Ποπάυ), σας κάνει να νιώθετε χορτάτοι, ενώ δεν περιέχει πολλές θερμίδες. Είναι πλούσιο σε σίδηρο και μαγειρεύεται με πάμπολλους τρόπους. Από ωμό, σε μια σαλάτα (συνδυάστε το με καρύδια ή φουντούκια, ελαιόλαδο και παντζάρι), μέχρι και κατεψυγμένο, σας βοηθά να χάσετε βάρος. Προτιμήστε τα καυτερά Τα μπαχαρικά, ειδικά τα καυτερά, έχουν θερμογόνες ιδιότητες που σας βοηθούν αφενός να κάψετε λίπος, αφετέρου να βελτιώσετε το μεταβολισμό σας. Οι σπόροι μουστάρδας δίνουν μια πικάντικη νότα στο φαγητό και ενισχύουν το μεταβολισμό σας, το μαύρο πιπέρι , όπως και το πιπέρι καγιέν κάνουν τα φαγητά καυτερά, το ginseng σας προσφέρει ενέργεια και ο κουρκουμάς βοηθά στη διάσπαση του λίπους. Ακόμη, προτιμήστε πιπεριές τσίλι, κρεμμύδι και σκόρδο στη μαγειρική σας. flowmagazine.gr

<< Κύρ - Μέντιος>>

Το πιο αδικημένο τετράποδο είναι ο γάιδαρος. Από αρχαιοτάτων χρόνων , τα ζώα αυτά έχουν τη μεγαλύτερη συμπάθεια του κόσμου. Και πριν μερικές δεκαετίες η Ελληνική ύπαιθρος στηριζόταν πολύ σ'αυτά για να εκτελούν οι άνθρωποί της τις περισσότερες δουλιές.Ήταν οι φίλοι τους, μετέφεραν τα προϊόντα τους αλλά και τους ίδιους,όργωναν τα χωράφια τους κλπ. Κι όμως, η φράση γάιδαρος" θεωρείται προσβλητική.Εδώ γράφουμε αυτά που θέλουμε να εμφανίζονται στην αρχική μας σελίδα. Στην αρχαία Ρώμη, υπήρχαν πολλοί "ιεροί όνοι" ,όπως και στην αρχαία Ελλάδα. Η φυγή της Παναγίας στην Αίγυπτο με το θείο βρέφος,έγινε με γαϊδουράκι. Εκεί,όμως,που ο γάιδαρος λατρεύτηκε περισσότερο είναι η αρχαία Μακεδονία. Σε κάθε βωμό και σε κάθε πλατεία της , υπήρχε και το άγαλμα ενός γαϊδάρου. Ο Αρχέλαος,ο περίφημος στρατηγός και βασιλιάς της, καυχιόταν ότι οι στρατιώτες του δεν μπορούσαν να νικηθούν ποτέ,γιατί είχαν την εξυπνάδα, την τόλμη και την υπομονή του γαϊδάρου. Τόση δε, ήταν η λατρεία που είχαν στα συμπαθητικά αυτά τετράποδα, ώστε στην αρχαία πόλη της Μακεδονίας,Μένδη,έκοψαν νομίσματα,που είχαν επάνω τους αποτυπωμένο ένα κεφάλι όνου. Από αυτό το περιστατικό συνηθίζουμε ν'αποκαλούμε σήμερα τουςγαιδάρος "κυρ-Μ΄έντιους".

ΗΠΑ: Υφάσματα από πλαστικές σακούλες και αεροπορικά καύσιμα από τρόφιμα

Επιστήμονες στις ΗΠΑ ανέπτυξαν υφάσματα από πεταμένες πλαστικές σακούλες και αεροπορικά καύσιμα από πεταμένα τρόφιμα. Με τον τρόπο αυτό φιλοδοξούν να συμβάλλουν στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Οι ερευνητές στις ΗΠΑ παρουσίασαν αφενός μία νέα μέθοδο παραγωγής αεροπορικών καυσίμων από απορρίμματα τροφίμων και αφετέρου μία νέα τεχνική δημιουργίας ρούχων από πεταμένες πλαστικές σακούλες. Καθώς η κλιματική αλλαγή που απαιτεί μείωση στις εκπομπές άνθρακα και η κυκλική οικονομία που ανακυκλώνει τα υλικά για να μειωθεί η σπατάλη πόρων αναδεικνύονται σε κεντρικές περιβαλλοντικές προκλήσεις της εποχής μας, οι επιστήμονες εμφανίζουν συνεχώς νέες καινοτομικές λύσεις.

Στην πρώτη περίπτωση, ερευνητές, με επικεφαλής τον Ντέρεκ Βάρντον του αμερικανικού Εθνικού Εργαστηρίου Ανανεώσιμης Ενέργειας, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με το BBC, βρήκαν τρόπο να μετατρέπουν τα άχρηστα τρόφιμα και την κοπριά των ζώων σε ένα είδος παραφίνης που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στους κινητήρες των αεροσκαφών. Όπως εκτιμούν, το νέο καύσιμο μπορεί να μειώσει κατά 165% τις εκπομπές «αερίων του θερμοκηπίου» σε σχέση με τα ορυκτά καύσιμα. Αυτή η μεγάλη μείωση προέρχεται τόσο από τη μείωση των εκπομπών άνθρακα από τα αεροπλάνα όσο και από τις λιγότερες εκπομπές άνθρακα κατά την απόρριψη των τροφίμων στις χωματερές. Επίσης, το νέο καύσιμο παράγει 34% λιγότερη αιθάλη. Μέχρι σήμερα, από άποψη κυκλικής οικονομίας, το μεγαλύτερο μέρος των πεταμένων τροφίμων που αξιοποιείται για παραγωγή ενέργειας μετατρέπεται σε αέριο μεθάνιο. Η αεροπορική βιομηχανία κάνει μεγάλη κατανάλωση καυσίμων παγκοσμίως και αντίστοιχα μεγάλες είναι οι εκπομπές της στην ατμόσφαιρα που επιβαρύνουν την κλιματική αλλαγή. Καθώς η προοπτική της ηλεκτροκίνησης στα αεροπλάνα μεγάλων αποστάσεων είναι ακόμη μακρινή (αντίθετα με τα οχήματα), οι εταιρείες προσπαθούν συνεχώς να κάνουν πιο «πράσινα» τα αεροσκάφη, με νέες τεχνολογίες εξοικονόμησης καυσίμων ή με χρήση νέων πιο φιλικών στο περιβάλλον, όπως τα βιοκαύσιμα. Οι ερευνητές σχεδιάζουν να κάνουν πιο μαζική παραγωγή του νέου βιοκαυσίμου και να το δοκιμάσουν σε πτήσεις της αμερικανικής εταιρείας Southwest Airlines το 2023. ΗΠΑ: Υψηλή μόδα από ταπεινά σκουπίδια Στη δεύτερη περίπτωση, ερευνητές του Πανεπιστημίου ΜΙΤ με επικεφαλής τη δρα Σβετλάνα Μπορίσκινα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature Sustainability», ανέπτυξαν μία νέα μέθοδο που επιτρέπει την κατασκευή υφασμάτων από πολυαιθυλένιο, το ευρύτερα χρησιμοποιούμενο πλαστικό παγκοσμίως σε σακούλες, συσκευασίες τροφίμων κ.ά. Στόχος – όπως με την αεροπορική βιομηχανία – είναι οι βιομηχανίες υφασμάτων και ρούχων να γίνουν πιο βιώσιμες για το περιβάλλον και να μειωθεί η εκτεταμένη ρύπανση από τα πλαστικά. Η βιομηχανία της μόδας είναι από τις πιο ρυπογόνες στον κόσμο, καταναλώνοντας τεράστιες ποσότητες νερού και γεννώντας εκατομμύρια τόνους αποβλήτων, ενώ παράλληλα παράγει το 5% έως 10% των παγκόσμιων εκπομπών «αερίων του θερμοκηπίου». Το πλύσιμο και στέγνωμα των ρούχων στη συνέχεια απαιτεί ακόμη περισσότερη κατανάλωση ενέργειας και νερού από ό,τι η παραγωγή τους. Οι ερευνητές ευελπιστούν ότι τα νέα «πλαστικά» υφάσματα θα αξιοποιηθούν σε αθλητικά ρούχα και στην υψηλή μόδα ή ακόμη και σε διαστημικές στολές. Αυτά τα νέα υφάσματα θεωρούνται πιο φιλικά στο περιβάλλον σε σχέση με τις φυσικές ίνες και μπορούν να ανακυκλωθούν. «Δεν υπάρχει λόγος η απλή πλαστική σακούλα να μη μπορεί να γίνει ίνα και να μη χρησιμοποιηθεί ως υψηλής ποιότητας ρούχο. Μπορείς να μετατρέψεις κυριολεκτικά τα πλαστικά σκουπίδια σε ρούχα υψηλής απόδοσης, που θα είναι άνετα και επιπλέον μπορείς να τα ανακυκλώσεις πολλές φορές σε ένα νέο ρούχο», δήλωσε η Μπορίσκινα. Το νέο «πράσινο» ύφασμα αποτελείται από ίνες πολυαιθυλενίου, που έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε – αντίθετα με το συμβατικό πολυαιθυλένιο – να επιτρέπουν τη διαφυγή του νερού και έτσι αποτρέπουν την υγρασία. Σύμφωνα με τους ερευνητές, το νέο υλικό είναι λιγότερο επιβαρυντικό για το περιβάλλον σε σχέση με το μαλλί, το βαμβάκι, το λινό, το μετάξι, το νάιλον και τον πολυεστέρα. Επίσης, μπορεί να ξεπλυθεί πιο εύκολα μόνο με κρύο νερό, μειώνοντας περαιτέρω το περιβαλλοντικό αποτύπωμά του, ενώ μπορεί και να βαφτεί σε διάφορα χρώματα, πριν γίνει ύφασμα. Επειδή αποτελείται μόνο από ένα υλικό (πολυαιθυλένιο), είναι εφικτό να ανακυκλώνεται ξανά και ξανά. Το ερώτημα είναι κατά πόσο ένα τέτοιο «πλαστικό» ύφασμα θα αρέσει στους καταναλωτές και εάν θα νιώθουν άνετα φορώντας το. πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Στην μνήμη της μάνας μου

Μάνα, αυτή τη μέρα, κι αυτή ακριβώς την ώρα έφυγες για το μακρινό σου ταξίδι!!! Αυτή η μέρα λοιπόν μέσα στην ψυχή μας , στο μυαλό μας σ'ολο μας το είναι κάθε χρόνο θα σου ανήκει , είναι δική σου. Εκεί που είσαι κι εκεί που γαληνεύει το Πνεύμα σου δέξου ένα μεγάλο ευχαριστώ που ήσουνα στη ζωή μας!!! Ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσα έκανες για μας,που ήσουνα πάντα δίπλα μας και στα εύκολα και στα δύσκολα που περάσαμε και για όσα μας δίδαξες με τη συμπεριφορά σου και τις πράξεις σου για ήθος, σεβασμό και αξιοπρέπεια!!!Το ξέρω, θ'άθελες να είχε σταματήσει ο χρόνος εκείνη τη στιγμή που μας είχες δίπλα σου και μας κοιτούσες!!! Θυμάμαι εκείνη τη στιγμή καλά μα δεν μπορούσα ούτε μπορούσε να σταματήσει!!! Αχ μάνα!!! Θέλω να ξέρεις ότι έτσι θα μείνεις πάντα στη μνήμη μας. Ευγενική με ήθος και αξιοπρέπεια... Ποτέ δεν έφυγες από κοντά μας..και Ποτέ δεν θα φύγεις!!! Δέξου αυτό το βίντεο που έκανα για σένα με το χώρο σου που τόσο αγαπούσες!!!

28η Οκτωβρίου. Ημέρα εθνικής έξαρσης και υπερηφάνειας για τους απανταχού Έλληνες.

Για άλλη μια φορά η Ελλάδα ξυπνά σε κατάσταση συναγερμού. Οι Έλληνες έχουν τώρα απέναντί τους τον ιταλικό φασισμό. Παρά όμως τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, το χιόνι, την παγωνιά και την αριθμητική υπεροχή του εχθρού, που οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια σε υποταγή, σύσσωμος ο ελληνισμός με σθένος και πίστη στην πατρίδα, αναλαμβάνει την υπεράσπιση του πάτριου εδάφους και το αίμα των περασμένων ένδοξων αγώνων του έθνους που κρύβει στα έγκατα του .( Οι Έλληνες στρατιώτες στα στρατόπεδα, όταν τους ανακοινώθηκε ότι θα υπερασπιστούν την πατρίδα, πυροβολούσαν από την χαρά τους. ‘Όταν τους είπαν ότι αν δεν σταματήσουν δε θα πολεμήσουν αμέσως όλοι σταμάτησαν). Η νίκη στην Ήπειρο και την Αλβανία είναι η πρώτη στη ξηρά του Β’ μεγαλύτερου πολέμου της ανθρωπότητας που ανοίγει το δρόμο για τις άλλες νίκες των Συμμάχων. Αυτό που γιορτάζουμε ΔΕΝ είναι ο πόλεμος ΑΛΛΑ το πάθος για την πατρίδα και το ένδοξο παρελθόν και την ανάγκη για ελευθερία. ΕΉταν η αρχή μιας εκστρατείας που όλοι τη λένε «Έπος» και που κάλυψε ένα ένδοξο μέρος της μακραίωνης ελληνικής ιστορίας μας. Θέλει Αρετή και τόλμη η ελευθερία! Και οι ήρωες της γενιάς του 1940 είχαν και αρετή και τόλμη. Είπαν το ιστορικό «ΟΧΙ». Το «ΟΧΙ» που ηχεί ακόμη στην ανθρωπότητα σημαδεύοντας την ελληνική και παγκόσμια ιστορία, επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα, την αγάπη των Ελλήνων προς την πατρίδα και την προσήλωση στην αδιαπραγμάτευτη αξία της ελευθερίας. Δε γιορτάζουμε τη νίκη κατά του εχθρού ούτε τις συνέπειες του πολέμου, αλλά την επέτειο όπου μέσα από αυτόν μάθαμε να αγωνιζόμαστε ομαδικά για το κοινό συμφέρον. Επιπλέον καταφέραμε να σμιλέψουμε ξανά την ελληνική ψυχή και ανεβάσαμε ψηλά την εθνική υπερηφάνεια και τη δόξα που κληρονομήσαμε. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 η Ελλάδα ήρθε αντιμέτωπη με ένα ιστορικό δίλημμα: ναι ή ΟΧΙ στην παράδοση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας; Και επέλεξε ένα γενναίο ΟΧΙ ενάντια σε κάθε πρόγνωση, ενάντια σε κάθε λογική. Από το σπίτι του Μεταξά μέχρι και το πιο απομακρυσμένο χωριό αυτού εδώ του τόπου, ο Έλληνας βροντοφώναξε ΟΧΙ κι αυτό το ΟΧΙ έγινε ΑΕΡΑΣ ο οποίος έμελλε να χαραχθεί στην ιστορική μνήμη συνοπτικά με την ρήση του Ουίνστον Τσώρτσιλ: «Στο εξής δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».

ΑΠΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΕΩΣ ΒΑΤΕΡΛΩ: 10 ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΜΑΧΕΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο ειδικός στη στρατιωτική ιστορία, Τζέφρι Ρίγκαν στο βιβλίο του «Μάχες που άλλαξαν την Ιστορία» καταγράφει 50 από τις πλέον καθοριστικές στρατιωτικές αναμετρήσεις της παγκόσμιας Ιστορίας Στρατιωτικές αναμετρήσεις που καθόρισαν την πορεία του κόσμου Η σημασία τους δεν έγκειται μόνο στην πληρότητα της νίκης ή της ήττας, αλλά στη μακροπρόθεσμη επίδρασή τους στο μέλλον του κόσμου. Και κάποιος θα αναρωτηθεί πώς θα ήταν ο κόσμος μας «αν» σε μια από εκείνες τις μάχες η έκβαση ήταν διαφορετική. Τα αιώνια «αν» της Ιστορίας είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες παραμέτρους της, αλλά εδώ δεν έχουν θέση. Τα γεγονότα και τα επακόλουθά τους σε βάθος χρόνου είναι δεδομένα. Επιλέγουμε 10 από τις σημαντικότερες μάχες που καθόρισαν την πορεία του κόσμου και τις παραθέτουμε

. 1. Σαλαμίνα 22/9/480 π.Χ

Οι Πέρσες μετά τη νίκη τους στις Θερμοπύλες κινούνται χωρίς αντίσταση προς την Αθήνα και την καταλαμβάνουν σχεδόν έρημη. Ο ηγέτης των Ελλήνων Θεμιστοκλής έπεισε τους στρατηγούς να δοθεί ναυμαχία στη Σαλαμίνα. Ο περσικός στόλος είχε αγκυροβολήσει στο Φάληρο και στη συνέχεια είχε αποκλείσει το στενό της Σαλαμίνας. Οι αντίπαλες δυνάμεις: Έλληνες 378 πλοία και συνολική 78.500 άνδρες. Πέρσες 1200 πλοία και 225.000 άνδρες. Το πρωί 22 Αυγούστου επιτίθενται πρώτοι οι Έλληνες και βάση σχεδίου οπισθοχωρούν παρασύροντας τα περσικά πλοία στο στενό. Η σύγκρουση γενικεύεται μετά τον εμβολισμό περσικού πλοίου από τον Αμεινία, αδελφό του Αισχύλου. Η έκβαση είναι αμφίρροπη. Οι Πέρσες πολεμώντας γενναία προσπαθούν να σπάσουν τον κλοιό των Ελλήνων. Προκαλείται σύγχυση και τα περσικά πλοία συγκρούονται μεταξύ τους. Οι Έλληνες κλείνουν το στενό Ψυττάλειας – Κυνοσούρας. Οι Πέρσες υποχωρούν με βαρύτατες απώλειες. Απώλειες: Ελλήνων 40 πλοία και 1000 άνδρες. Περσών 300 πλοία και ανυπολόγιστες σε ανθρώπινο δυναμικό. Η σημασία της μάχης: Με τη νίκη στη Σαλαμίνα οι Έλληνες εξασφάλισαν τη γενική επικράτηση εναντίον των Περσών και εξαλείφθηκε οριστικά ο περσικός κίνδυνος. Ποτέ ξανά η Περσία δεν θα μπορούσε να συντηρήσει έναν μεγάλο στρατό στην Ελλάδα και να απειλήσει την ανεξαρτησία της. Ο στρατός που άφησε ο Ξέρξης στον Μαρδόνιο, συνετρίβη την επόμενη χρονιά στις Πλαταιές.

  2. Άκτιο 2/9/31 π.Χ.

Οι εμφύλιοι πόλεμοι, που είχαν ταλανίσει τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία από τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα το 43 π.Χ. τέλειωσαν με την ήττα του Μάρκου Αντώνιου και της βασίλισσας της Αιγύπτου Κλεοπάτρας στη ναυμαχία του Ακτίου. Οι αντίπαλες δυνάμεις: Μάρκος Αντώνιος 480 πλοία και 35.000 άνδρες – Κλεοπάτρα 60 πλοία. Οκταβιανός 400 πλοία και 40.000 άνδρες. Μετά 10 ωρών ναυμαχία στην είσοδο του Αμβρακικού κόλπου στην Πρέβεζα, το μεγαλύτερο μέρος του στόλου του Αντώνιου παραδόθηκε. Ο ίδιος ο Μάρκος Αντώνιος έστειλε μήνυμα στην Κλεοπάτρα να διαφύγει στην ανοιχτή θάλασσα με τα πλοία της όπως και έγινε. Ο Αντώνιος με 40 πλοία ξέφυγε και πρόλαβε την Κλεοπάτρα. Ο Οκταβιανού κατέλαβε 300 πλοία και εξόντωσε 5.000 από τους αντιπάλους στρατιώτες. Λίγες μέρες αργότερα παραδόθηκε και η μεγάλη στρατιά του Αντώνιου. Και ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα αυτοκτόνησαν, εμπνέοντας αργότερα τον Σαίξπηρ για μια από τις σπουδαίες τραγωδίες του. Το Άκτιο δεν ήταν μια ηρωική ναυμαχία, περισσότερο μια «φυγή» το λες, αλλά οι συνέπειές του ήταν μεγάλες: Η νίκη του Οκταβιανού έβαλε τέλος στον διαρκή εμφύλιο πόλεμο και στη μάχη εξουσίας ανάμεσα στη δύση και την ανατολή μέσα στο ρωμαϊκό κόσμο εξασφαλίζοντας το επίκεντρο στης εξουσίας στη Ρώμη. Ο Οκταβιανός έλαβε τον τίτλο του «Αυγούστου» με την ψήφο της Συγκλήτου και έγινε ο μοναδικός κυρίαρχος του ρωμαϊκού κόσμου. Από τη ναυμαχία του Ακτίου, γεννήθηκε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία! 

  3. Μάντζικερτ 1071

Μάχη ανάμεσα στις δυνάμεις των Βυζαντινών (Έλληνες, Πατσινάκες, Ούζοι, Αρμένιοι, Φράγκοι, Ρως, Ίβηρες ) και των Σελτζούκων Τούρκων. Από τη μια ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ρωμανός Διογένης με 40.000 πολεμιστές κι από την άλλη ο σουλτάνος Αλπ Αρσλάν με 70.000 στρατιώτες. Ο Ρωμανός Διογένης έφθασε στα βάθη της Ανατολίας (το Μάντζικερτ, σημερινό Μαλαζκίρτ βρίσκεται κοντά στη λίμνη Βαν, στα ανατολικά σύνορα της Τουρκίας, περίπου 1500 χλμ. απόσταση από την Κωνσταντινούπολη) για να εκκαθαρίσει την περιοχή της Μικράς Ασίας από τους Σελτζούκους που πολιορκούσαν το Μάντζικερτ. Ο Διογένης ηγείται της γενικευμένης – ορμητικής επίθεσης εναντίον των Σελτζούκων, που αρχίζουν να υποχωρούν άτακτα. Η κύρια στρατιωτική δύναμη των Βυζαντινών φθάνει καταδιώκοντας τους αντιπάλους τους μέχρι το στρατόπεδό τους. Βλέποντας την υποχώρηση ο βυζαντινός αυτοκράτορας και φοβούμενος τη διάσπαση του στρατεύματός του, διατάσσει τη διακοπή της επίθεσης. Σημάδι της διαταγής τα αντεστραμμένα αυτοκρατορικά λάβαρα, τα οποία όμως πολλοί από τους αξιωματικούς και στρατιώτες του Ρωμανού ερμήνευσαν ως άτακτη υποχώρηση! Ο πανικός διαδέχεται την επέλαση, ο υπέρογκος βυζαντινός στρατός τελεί εν συγχύση και οι Σελτζούκοι το καταλαβαίνουν και αντεπιτίθενται. Η μάχη κρίνεται μέσα σε λίγες ώρες. Ο Ρωμανός Διογένης συλλαμβάνεται και είναι ο πρώτος Βυζαντινός Αυτοκράτορας που αιχμαλωτίζεται ζωντανός! Τα υπολείμματα του βυζαντινού στρατού διασκορπίζονται στα βουνά και κάποιοι μισθοφόροι προσχωρούν στο στρατόπεδο των νικητών. Ο θριαμβευτής Αλπ Αρσλάν θα αποδώσει τιμές και θα φερθεί με παροιμιώδη ευγένεια στον Ρωμανό Διογένη, κάτι που δεν θα συμβεί στην Κωνσταντινούπολη, όπου όταν αφιχθεί ο αυτοκράτορας θα συλληφθεί, θα τυφλωθεί και θα πεθάνει από τα τραύματά του. Η νίκη στο Μάντζικερτ θα ανοίξει διάπλατα τον δρόμο προς τη Δύση στους Τούρκους που πολλές φορές θα φτάσουν στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης. Η Ιερουσαλήμ είναι πλέον σταθερά στα χέρια του Ισλάμ, ενώ η Πόλη θα πέσει στα χέρια του, 382 χρόνια μετά.

  4. Άλωση της Πόλης 1453 

 Όλες οι προηγούμενες πολιορκίες (τέσσερις τον αριθμό, αρχής γενομένης από το 1391) της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους είχαν αποτύχει. Τον Απρίλιο του 1453 ο σουλτάνος Μωάμεθ Β’ άρχισε πολιορκία με 160.000 άνδρες, (ανάμεσά τους 15.000 Γενίτσαροι) πολιορκητικές μηχανές και κανόνια. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΧΙ είχε υπό τις διαταγές του μόλις 7000 άνδρες, καθόλου ναυτικό και με κύρια βοήθεια από τον Γενουάτη Ιωάννη Ιουστινιάνη. Οι επιθέσεις των Τούρκων ήταν σφοδρές, αλλά οι εντός των τειχών της Πόλης τις απέκρουαν με αξιοθαύμαστο πείσμα και θάρρος. Οι Τούρκοι, με τον μεγαλύτερο όγκο πυροβόλων την εποχή εκείνη, βομβάρδιζαν τα τείχη με επιμονή και μεθοδικότητα. Την 29η Μαΐου εκδηλώθηκε η πρώτη μεγάλη έφοδος από 5000 Τούρκους που αποκρούστηκε. Και δεύτερη έφοδος απέτυχε. Το επίλεκτο σώμα των Γενιτσάρων ανέλαβε να επιχειρήσει την Τρίτη έφοδο. Ο Ιουστινιάνης τραυματίστηκε και οι δικοί του αποχώρησαν από τις επάλξεις προσφέροντας τις πρώτες βοήθειες στον ηγέτη τους. Οι Γενίτσαροι μπαίνουν στην Πόλη. Ο αυτοκράτορας πέφτει μαχόμενος στην πύλη του Ρωμανού. Η Κωνσταντινούπολη είναι πλέον στα χέρια των Τούρκων. Οι Τούρκοι με την Κωνσταντινούπολη στα χέρια τους (αργότερα την μετονόμασαν σε Ιστανμπούλ ως νέα πρωτεύουσά τους) γίνονται υπολογίσιμη ευρωπαϊκή δύναμη με εκτεταμένη επικράτεια στον βαλκανικό χώρο, που τα ευρωπαϊκά κράτη δεν θα μπορούσαν πλέον να τους αγνοούν, αφού οι Βυζαντινοί δεν υπάρχουν πια για να αποκρούουν τις επιθέσεις τους. Το πρόβλημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη θα απασχολήσει μέχρι τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

  5. Βατερλώ 1815

Η μάχη του Βατερλώ έχει γίνει συνώνυμη της καταστροφικής ήττας. «Ήταν το Βατερλώ του» λέμε και όλοι καταλαβαίνουμε πως δεν θα σηκώσει κεφάλι μετά από αυτό. Από τη μια μεριά ο Ναπολέων με 71.947 άνδρες και 246 πυροβόλα και τον στρατάρχη Γκρουσί με 33.000 άνδρες να καταδιώκει τον Πρώσσο Μπλύχερ και τον στρατό του. Και στο απέναντι ύψωμα της τοποθεσίας Μπελ Αλιάνς, ο Δούκας του Ουέλιγκντον με 67.661 άνδρες (24.000 Βρετανοί και οι υπόλοιποι Βέλγοι και Γερμανοί) και 156 πυροβόλα. Ολόκληρο το μέτωπο ήταν δεν ήταν 6,5 χιλιόμετρα. Ο Ναπολέων ανέλαβε την πρωτοβουλία των κινήσεων και επιτέθηκε πρώτος στις 11.20 το πρωί και έπληξε καίριες θέσεις γύρω από τους σχηματισμούς του βρετανικού πεζικού. Οι Βρετανοί άντεξαν. Κι ενώ η μάχη φαινόταν να γέρνει προς τη μεριά των Γάλλων, εμφανίστηκε ο Πρώσσος Μπλύχερ που είχε ξεφύγει από την επιτήρηση του Γκρουσί… Ο Βίκτωρ Ουγκό στους «Αθλίους» του γράφει με νόημα: «Αν δεν έβρεχε τη νύχτα ης 17ης προς τη 18η Ιουνίου η τύχη της Ευρώπης θα ήταν διαφορετική. Μερικές σταγόνες νερού παραπάνω ή παρακάτω έκαναν τη ζυγαριά να γυρίσει και τον Ναπολέοντα να κλίνει… Ένα σύννεφο που πέρασε στον ουρανό έξω από την ώρα του χρόνου, έφτασε για να γκρεμίσει έναν κόσμο»! Στο λασπωμένο έδαφος των χωραφιών του Βελγίου κόλλησε ο αυτοκρατορικός στρατός που παραδόθηκε στα όπλα των αντιπάλων του. Όταν έφτασαν οι εφεδρείες του Γκρουσί, η μάχη είχε πια κριθεί. Ο στρατάρχης του Ναπολέοντα δίστασε να πάρει πρωτοβουλία και να απαγκιστρωθεί από τον Μπλύχερ και τα υπόλοιπα τα ανέλαβε η Ιστορία…

  6. Ναυαρίνο 1827

Οι συμμαχικοί στόλοι της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας υπό τους ναυάρχους Κόδριγκτων, ντε Ρινί (Δεριγνή στα... ελληνικά) και Χέυντεν με συνολικά 24 πλοία κατέστρεψαν τον Τουρκοαιγυπτιακό στόλο αχρηστεύοντάς του τα 60 από τα 89 σκάφη, παρασύροντας στο θάνατο πάνω από 6000 άνδρες. Οι σύμμαχοι δεν είχαν καμιά απώλεια πλοίου ενώ μέτρησαν 650 νεκρούς και τραυματίες. Ένα τυχαίο γεγονός πυροδότησε τα κανόνια των πολεμικών πλοίων: Μια βρετανική λέμβος με υψωμένη σημαία αγγελιαφόρου, προσέγγισε ένα αιγυπτιακό πυρπολικό με σκοπό να του ζητήσει να απομακρυνθεί. Οι Αιγύπτιοι πυροβόλησαν (από λάθος λέγεται) πρώτοι και σκότωσαν τον αξιωματικό που επέβαινε στην λέμβο. Ακολούθησε ανταλλαγή πυροβολισμών και σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν περισσότεροι ναυτικοί μέσα στην λέμβο. Η ναυμαχία είχε μόλις αρχίσει. Το τέλος ήταν αποφασιστικό για την έκβαση του Αγώνα της ανεξαρτησίας των Ελλήνων από τους Τούρκους. Ο Γάλλος ακαδημαϊκός Πιέρ Αντουάν Λεμπρίν έγραψε: «Η μάχη του Ναυαρίνου ήταν κατόρθωμα των λαών...Τα πυροβόλα του Ναυαρίνου έγιναν η αρχή νέας περιόδου και ανήγγειλαν θριαμβευτικά την άνοδο της κοινής γνώμης και την ύψωσή της πάνω από τους θρόνους». Να σημειώσουμε ότι η ναυμαχία του Ναυαρίνου (σημερινή Πύλος) ήταν η τελευταία στρατιωτική επιχείρηση με ξύλινα ιστιοφόρα πλοία.

  7. Ποταμός Μάρνης 1914

Με την ονομασία «Μάχη του Μάρνη» αναφέρονται δύο ιστορικές εξίσου λυσσώδεις μάχες που διεξήχθησαν γύρω από τον ποταμό Μάρνη στη ΒΑ. Γαλλία, στο Δυτικό Μέτωπο, κατά την αρχή και το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι μάχες αυτές προς διάκριση μεταξύ τους φέρονται με τις ακόλουθες ονομασίες: Μάχη του Μάρνη (1914) ή Πρώτη μάχη του Μάρνη που έγινε από 6 μέχρι 12 Σεπτεμβρίου 1914 και Μάχη του Μάρνη (1918) ή Δεύτερη μάχη του Μάρνη που συνήφθη από 15 Ιουλίου μέχρι 4 Αυγούστου του 1918. Για την πρώτη μάχη η αναφορά μας, η οποία έχει αποκληθεί και ως «η μάχη που ποτέ δεν έγινε»… Όπως παρατηρεί ο Βρετανός στρατιωτικός κριτικός και ιστορικός Μπέιζιλ Λίντερ Χαρτ: «… ο Μάρνης ήταν περισσότερο μια ψυχολογική νίκη, παρά μια φυσική». Από τη μια πλευρά οι Γάλλοι υπό τον στρατηγό Ζοφρ και από την άλλη οι Γερμανοί υπό τις διαταγές του στρατηγού Μόλτκε. Η μάχη έλαβε χώρα σε ένα μέτωπο μήκος 300 μιλίων. Οι Γάλλοι κράτησαν τις θέσεις τους με δυσκολία ενώ άρχισαν να φθάνουν ενισχύσεις από το μέτωπο του Μοζέλ με καραβάνια από ταξί του Παρισιού (!). Ο Γερμανός στρατηγός διέταξε να σταματήσει η επίθεση ενώ όλο το γερμανικό μέτωπο άρχισε να υποχωρεί μαχόμενο για 40 μίλια. Μία γερμανική νίκη στον Μάρνη θα είχε δώσει στους Γερμανούς τη δυνατότητα να επιτύχουν την ολοκληρωτική κύκλωση των Γαλλικών στρατιών. Ο πόλεμος θα είχε τελειώσει στη δύση προτού η Βρετανία μπορέσει να συγκεντρώσει τις μεγάλες δυνάμεις που θα έστελνε στην Γαλλία το 1915 και 1916

. 8. Μίντγουεϊ 1942

Η ναυμαχία του Μίντγουεϊ (νησί σε απόσταση περίπου 2.000 χλμ. Β.Δ των νήσων της Χαβάης), ήταν η πρώτη ναυτική αναμέτρηση στην οποία τα αντιμαχόμενα πλοία ποτέ δεν ήλθαν αντικριστά. Επίσης το αεροπλανοφόρο γίνεται η νέα κύρια μεγάλη μονάδα μάχης στο ναυτικό πόλεμο καθιστώντας το θωρηκτό ξεπερασμένο και αβοήθητο μπροστά σε μια αεροπορική επίθεση. Ο ναύαρχος Ναγκούμο που είχε ισοπεδώσει το Περλ Χάρμπορ ήταν ο ηγέτης των Ιαπώνων με 4 αεροπλανοφόρα, 2 θωρηκτά, 2 βαριά καταδρομικά, 1 ελαφρύ καταδρομικό, 12 αντιτορπιλικά, 248 αεροσκάφη (από τα αεροπλανοφόρα), 16 Υδροπλάνα. Ο Αμερικανός ναύαρχος Νίμιτς προβλέποντας τις κινήσεις των αντιπάλων του τους χτύπησε καίρια με 3 αεροπλανοφόρα, 7 βαριά καταδρομικά, 1 ελαφρύ καταδρομικό, 15 αντιτορπιλικά, 233 αεροσκάφη, (από τα αεροπλανοφόρα), 127 αεροσκάφη (από επίγειες βάσεις) και 16 υποβρύχια. Ήταν μια έξοχη νίκη για τους Αμερικανούς και μια συντριπτική ήττα για τους Γιαπωνέζους, που κατάλαβαν ότι η «αρχή του τέλους» είχε σημάνει. Η πιο χαρακτηριστική δήλωση έγινε από τον ιστορικό Ουόλτερ Λορντ: «Με βάση την κοινή λογική, οι Αμερικανοί βρίσκονταν σε απελπιστικά μειονεκτική κατάσταση. Ο εχθρός τους ήταν έξοχος, νικηφόρος και πολύ έμπειρος... οι Αμερικανοί υπέστησαν συντριπτικές απώλειες... δεν είχαν το δικαίωμα να νικήσουν. Κι όμως το έκαναν, αλλάζοντας έτσι την πορεία του πολέμου»

. 9. Στάλινγκραντ 1942-43

Η αποστολή τους ήταν να πάρουν το Στάλνγκραντ. Η Ομάδα Στρατιωτών Β’ (Η Ομάδα Στρατιών «Β» αποτελούνταν από την 6η Στρατιά του Φρίντριχ Πάουλους και την 4η Στρατιά Τεθωρακισμένων του Χέρμαν Χοτ, καθώς και από συμμαχικές μονάδες) εξαπέλυσε επίθεση στις 22 του Ιουνίου. Η 6η Στρατιά, περίμενε να της παραδοθεί σύντομα η πόλη που έφερε το όνομα του «μισητού» Στάλιν και ήταν ζωτικής σημασίας βιομηχανικό κέντρο. Θα περίμενε για πολύ… Με τον όρο Μάχη του Στάλινγκραντ εννοούμε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Βέρμαχτ και του Κόκκινου Στρατού στην περιοχή του Στάλινγκραντ (σημερινό Βόλγκογκραντ), από τις 17 Ιουλίου 1942 μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου 1943. Τρεις μήνες μετά, στις 22 Σεπτεμβρίου του ’43, ο Πάουλους είχε καταλάβει το κέντρο της πόλης και τη δεξιά όχθη του Βόλγα, αλλά η αντίσταση των Σοβιετικών διαρκώς σκλήραινε. Ο ανηλεής βομβαρδισμός είχε καταστρέψει σχεδόν όλα τα κτίρια τα οποία πλέον εμπόδιζαν τα άρματα των Γερμανών να μπουν πόλη. Τα τανκς ήταν άχρηστα και οι μάχες δίνονταν σώμα με σώμα και με ελεύθερους σκοπευτές. Γερμανός στρατιώτης έγραφε: «Φανταστείτε το Στάλινγκραντ – 80 μέρες και νύχτες μαχών σώμα με σώμα. Οι δρόμοι δεν μετριούνται πλέον με μέτρα, αλλά με πτώματα. Το Στάλινγκραντ δεν είναι πλέον πόλη. Την ημέρα είναι ένα τεράστιο σύννεφο φλεγόμενου εκτυφλωτικού καπνού». Αυτός ο καπνός έμελλε να τυλίξει τα όνειρα του Χίτλερ για κυριαρχία στην Ευρώπη και να πνίξει την 6η Στρατιά. Κι έρχεται ο χειμώνας και το πάθημα του Μεγάλου Ναπολέοντα γίνεται πάθημα και για το ανίκητο (έως τότε) στρατό της Βέρμαχτ. Και πριν από τον βαρύ χειμώνα της ρωσικής στέπας έρχεται ο Ροκοσόφσκι με ένα εκατομμύριο στρατιώτες και 900 άρματα μάχης και τρέπει σε φυγή την 3η και 4η ρουμανική Στρατιά. Η 6η Στρατιά του Πάουλους απομονώνεται και περικυκλώνεται. 300.000 Γερμανοί και σύμμαχοι τους παγιδεύονται στα ερείπια της πόλης. Ο Χίτλερ προσπαθεί να διασώσει την 6η Στρατιά, όμως μάταια. Ό,τι δεν κάνουν οι Σοβιετικοί το κάνει ο βαρύς χειμώνας και η έλλειψη εφοδίων. Θανατερή παγωνιά και λιμοκτονία! Ο Πάουλους προάγεται σε στρατάρχη από τον Χίτλερ για να μην παραδοθεί! Όμως ο πρώτος στρατάρχης του Χίτλερ παραδίδεται στις 31 Ιανουαρίου και πλάι του βαδίζουν 90.000 άνδρες – ερείπια! Η ήττα στο Στάλινγκραντ ήταν καθοριστικής σημασίας για το ανατολικό μέτωπο, αλλά και για ολόκληρη την έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο σοβιετικός λαός εμπνεόμενος από το «Στάλινγκραντ» θα μεγαλουργήσει. Ο κομουνισμός θα απλωθεί μέχρι τα Βαλκάνια στους επόμενους 30 μήνες και σε μεγάλο μέρος της Κεντρικής Ευρώπης. Από τα χαλάσματα του Στάλινγκραντ ξεπήδησε η πανίσχυρη Σοβιετική Ένωση!

10. Ντιέν Μπιέν Φου 1954

Μετά την ήττα της Γαλλίας από τους Γερμανούς και την κατάρρευση της αποικιακής αυτοκρατορίας της στην Ανατολή, τα εθνικιστικά κινήματα στη Γαλλική Ινδοκίνα πολέμησαν τα ιαπωνικά στρατεύματα ελπίζοντας πως στο τέλος του πολέμου θα κέρδιζαν την ανεξαρτησία τους. Όταν όμως οι Ιάπωνες παραδόθηκαν το 1945, οι Γάλλοι δεν έδειξαν ότι θέλουν να χάσουν τις αποικίες τους. Στο Βιετνάμ συνάντησαν σκληρή αντίσταση από τους Βιετμίνχ, ένα καθοδηγούμενο από τους κομουνιστές εθνικιστικό κίνημα υπό την ηγεσία ενός πρώην ζαχαροπλάστη του Λονδίνου με το περίεργο όνομα Χο Τσι Μινχ. Τον Σεπτέμβριο του 1945 ο Χο ανακήρυξε τη Λαοκρατική Δημοκρατία του Βιετνάμ, την οποία οι Γάλλοι αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν. Οι αντάρτες υπό τις διαταγές του καθηγητή Ιστορίας Βο Νγκουγιέν Γκιάπ αναλαμβάνουν δράση. Επί οκτώ χρόνια ο πόλεμος μαίνεται σε ολόκληρο το Βιετνάμ. Οι Γάλλοι αδυνατούν να νικήσουν τους ταπεινούς Βιετμίνχ! Στις 20 Νοεμβρίου του 1953, Γάλλοι, Αφρικανοί και Βιετναμέζοι αλεξιπτωτιστές προσγειώθηκαν γύρω από το χωριό Ντιεν Μπιέν Φου και έπειτα από σκληρή μάχη με τους αντάρτες καταλαμβάνουν την κοιλάδα. Το σχέδιο του Γάλλου στρατηγού Ναβάρ είναι να δημιουργήσει προκεχωρημένη βάση στα βουνά του Βιετνάμ με σκοπό να υποχρεώσει τον στρατηγό Γκιαπ να σταματήσει τον ανταρτοπόλεμο και να βγει στο πεδίο της μάχης, απέναντι στα γαλλικά άρματα μάχης. Η φρουρά του Ντιέν Μπιέν Φου θα δρούσε σαν δόλωμα για τους αντάρτες του Γκιάπ. Η παγίδα που πήγε να στήσει ο Ναβάρ στον Γκιά περίμενε τον ίδιο… Ο Γκιάπ διατάσσει τρεις μεραρχίες να κατευθυνθούν προς το Ντιέν Μπιέν Φου. Οι Γάλλοι έχουν 10.000 άνδρες απέναντι σε 50.000 Βιετμίνχ. Ο Ναβάρ είχε υποτιμήσει τον Γκιάπ! Σύντομα το οχυρό των Γάλλων περικυκλώνεται και οι στρατιώτες του Ναβάρ καταλαβαίνουν ότι οι συνθήκες δυσκολεύουν. Τα εφόδια συνήθως δεν φθάνουν στον προορισμό τους, τα άρματα δεν μπορούν να κινηθούν στα λασπώδη εδάφη και οι καιρικές συνθήκες βουλιάζουν το ηθικό των αντιπάλων των ανταρτών. Οι Γάλλοι περιμένουν επί μήνες την γενική επίθεση των ανταρτών του Γκιάπ. Η αναμονή τους λυγίζει. Και τον Μάρτιο ο Γκιάπ χτυπάει ανελέητα. Οι Γάλλοι σοκάρονται από την υπεροχή των ανταρτών. Τα κύματα των επιθέσεων είναι ασταμάτητα όπως και η βροχή. Το βράδυ της 1ης Μαΐου ο Γκιαπ διέταξε γενική επίθεση. Μέχρι τις 7 Μαΐου κάθε αντίσταση είχε σταματήσει. Οι Γάλλοι κατεβάζουν τα όπλα, ο στρατηγός ντε Καστρί που υπερασπιζόταν το Ντιέν Μπιέν Φου φοράει τη μεγάλη στολή του με όλα τα παράσημα και περιμένει τους Βιετμίνχ. Όλα τελειώνουν. Η ήττα στο Ντιέν Μπιέν Φου έφερε τέλος στην κυριαρχία των Γάλλων στο Βιετνάμ και δημιούργησε δύο κράτη που τα χώριζε ο 17ος παράλληλος: το βόρειο κομουνιστικό και το νότιο υποστηριζόμενο από τους Αμερικανούς. Η συνέχεια της ιστορίας ήταν το ίδιο σκληρά διδακτική για όσους υποτίμησαν και περιφρόνησαν τους Ασιάτες πολεμιστές που είχαν σύμμαχους τη ζούγκλα της Ινδοκίνας και τις καιρικές συνθήκες. Ένας Αμερικάνος σύμβουλος είχε πει στους Γάλλους: Οι Βιετμίνχ δεν έχουν οχήματα ή αεροπλάνα, πώς μπορούν να είναι ευέλικτοι;». Και οι Γάλλοι και οι Αμερικανοί αργότερα έπαθαν κι έμαθαν.